AIOLOS F.C.

ΤΑ ΔΥΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ…

Μέσα στης Μεσογείου τα νερά, στης θάλασσας αυτής τον ομφαλό, υπάρχει ένα πολύ μικρό νησί. Τόσο μικρό που οι πιο πολλοί γεωγραφικοί άτλαντες δεν το ‘χουν καν μέσα στις σελίδες τους… Δεν ήταν πάντα έτσι, τα χρόνια τα παλιά ήταν νησί σπουδαίο και τρανό, και τ’ όνομα του ήταν ξακουσμένο στα πέρατα της γης. Μα όσοι κατοικούσαν σ’ αυτό πέρασαν χρόνια δύσκολα και για να χορτάσουν την πείνα τους άρχισαν να τρώνε το νησί και να το μικραίνουν διαρκώς…

Στο νησί αυτό υπάρχουν δυο σεντούκια, το ένα στην πλευρά που ό ήλιος λέει καληνύχτα πικραμένος από τα έργα των ανθρώπων και τ’ άλλο στην πλευρά που ο ήλιος λέει καλημέρα φέρνοντας την υπόσχεση πως η μέρα θα ‘ναι όμορφη και γλυκιά.

Οι δρόμοι στη μια πλευρά είναι διάπλατοι και τα φώτα που έβαλαν οι άνθρωποι κάνουν τη νύχτα μέρα. Τα σπίτια είναι γερά και μέσα τους υπάρχουν κάθε λογής καλούδια. Μα οι άνθρωποι που ζούνε στην πλευρά αυτή είναι απλοί θεατές, υπάρχουν μονάχα για να χειροκροτούν τους σπουδαίους, τους μεγάλους και τρανούς… Το σεντούκι σ’ αυτή την πλευρά λάμπει, είναι βλέπεις φτιαγμένο από χρυσό κι είναι γεμάτο με κάθε λογής πλουμίδια. Μα αν το σκαλίσεις λιγάκι ξύνοντας την επιφάνεια του, θα δεις πως από μέσα είναι ξύλινο, με ξύλο που το χει φάει εδώ και χρόνια το σαράκι… Κι αν τυχόν κάνεις πως πας ν’ ανοίξεις το σεντούκι, από μέσα του θα βγει μια βρώμα που είναι δύσκολο άνθρωπος ν’ αντέξει. Και θα ξεπηδήσουν απ’ τα βάθη του αλαλάζοντας μανιασμένοι στρατοί, που καταστρέφουν ότι με τόσο κόπο έχτισε ο άνθρωπος… Και μόλις σβήσουν τα φώτα που φωτίζουν το σεντούκι θα δεις ανθρώπους που τους πέταξαν στην άκρη γιατί δεν τους χρειάζονταν πια κανένας.

Η άλλη πλευρά του νησιού δεν τραβάει ούτε ίχνος φώτων πάνω της κι είναι γεμάτη με δύσβατα μονοπάτια που δεν μπορείς να δεις που οδηγούν. Μοναδικό της φως είναι εκείνο που της χαρίζει απλόχερα ο ήλιος, φως που κάνει τα πρόσωπα των ανθρώπων να λάμπουν σφραγίζοντας τα ανεξίτηλα με χαμόγελα κι ευτυχία. Το σεντούκι της πλευράς αυτής είναι παλιό και ξεφτισμένο. Μα σαν πας να το ανοίξεις θα ξεπηδήσουν μονομιάς τα πιό όμορφα αρώματα του κόσμου. Κι από μέσα του θα βγουν παιδιά που κλωτσάνε μια μπάλα κι ονειρεύονται να βάψουν τον κόσμο με τα χρώματα της ψυχής τους… Θα βγούνε μαζί τους κι άνθρωποι που έμαθαν να δουλεύουν σκληρά γι αυτό που πιστεύουν σωστό και που γίνονται με τη σειρά τους ένα με τα μικρά παιδιά κι ονειρεύονται κι εκείνοι τα ίδια μαγικά πλάσματα κάθε νύχτα… Κι ο θεός Αίολος θ’ ανοίγει με επιδοκιμασία τους ασκούς του διώχνοντας μια για πάντα για πάντα τη βρωμιά απ’ τον αέρα… Κι όλοι στο τέλος θα στήνουν έναν υπέροχο χορό σα να ‘ταν μια γροθιά, αγαπημένοι…

Σάββατο 21 Νοέμβρη 2015. Στα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου, ένας αγώνας δεν ξεκίνησε ποτέ… Το πολυδιαφημισμένο ‘’ντέρμπυ’’ της χώρας δεν κατάφερε να ξεφύγει ούτε στο ελάχιστο από τη γενικότερη εικόνα αποσάθρωσης του επαγγελματικού αθλητισμού του τόπου μας. Ένα ακόμα επεισόδιο στο σήριαλ της τρελής καθημερινότητας του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ένα σήριαλ που το σενάριο του γράφουν άνθρωποι που δεν αγάπησαν ποτέ τους το ποδόσφαιρο, που δεν κλώτσησαν ποτέ στη ζωή τους μια μπάλα σε μια αλάνα…
Την ίδια στιγμή χιλιάδες παιδιά κλωτσάνε μια μπάλα πάνω στο χορτάρι, γεμίζοντας με γέλια και παιδικές φωνές τον αέρα. Δακρύζουν, βουρκώνουν, σκουπίζουν τον ιδρώτα από τα μέτωπα τους, κρατάνε τον φίλο τους για να μην πέσει όταν φυσάει… Κι όλοι εμείς που γυρίσαμε συνειδητά την πλάτη στα φώτα του γεμάτου στολίδια χρυσού μα σάπιου σεντουκιού, παίρνουμε ζωή και δύναμη από αυτά…

Εσύ αλήθεια ποιο από τα δυο σεντούκια θες ν’ ανοίξεις;

Μαντζαρίδης Στέφανος

 

Leave a Reply