AIOLOS F.C.

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι παιδί…

Αλήθεια, πόσοι από εμάς τους γονείς έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι να είσαι παιδί στην εποχή μας; Να μεγαλώνεις σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από  μεγάλους για μεγάλους. Να ζεις συνεχώς με το βάρος της εκπλήρωσης των ανεκπλήρωτων προσδοκιών των γονιών σου, καταπιέζοντας τα ‘’θέλω’’ και τα ‘’εγώ’’ σου; Να μη μπορείς να απολαύσεις όλα εκείνα που οι γονείς σου θεωρούσαν δεδομένα, όπως το παιχνίδι με τους φίλους σου στη γειτονιά σου δίχως την επίβλεψη κάποιου ενήλικα ή απλά το να χαζολογήσεις δίχως πλάνο και πρόγραμμα; Να επικοινωνείς με τους κολλητούς σου μέσω μιας οθόνης γιατί πολύ απλά είναι πρακτικά αδύνατον να βρουν το χρόνο οι γονείς να σε συνοδεύσουν στο σπίτι ενός φίλου σου και να τ’ ακούς κι από πάνω γιατί είσαι όλη την ημέρα πάνω από ένα κινητό;

Προσπαθούμε να τους παρέχουμε κάθε υλικό αγαθό, λησμονώντας όμως τις περισσότερες φορές το πιο βασικό: πως είναι ακόμα παιδιά! Μεταφέρουμε στις πλάτες τους την απόλυτα δικαιολογημένη ανασφάλεια που νιώθουμε για το μέλλον τους, βλέποντας όλα εκείνα που συμβαίνουν γύρω μας, αφαιρώντας τους όμως το δικαίωμα να παραμείνουν παιδιά για όσο περισσότερο μπορούν. Τα υποχρεώνουμε να αντιμετωπίσουν ένα τόσο άδικο εκπαιδευτικό σύστημα που θυμίζει περισσότερο μηχανή του κιμά, εξοπλίζοντας τους με έναν καταιγισμό άχρηστο πληροφοριών και γνώσεων, παραβλέποντας πως το σημαντικότερο πράγμα για το μέλλον ενός παιδιού και ισότιμου μέλους της κοινωνίας μας είναι να αναπτυχθεί η ικανότητα κρίσης του. Εξοργιζόμαστε όταν μας αμφισβητούν, ξεχνώντας πως η αμφισβήτηση από ένα παιδί ή κάποιον έφηβο είναι η πιο υγιής εκδήλωση κατά την περίοδο της κοινωνικοποίησης του.

Είναι βέβαιο πως η συμπεριφορά μας αυτή απέναντι στα άτομα που είναι ότι πολυτιμότερο υπάρχει για εμάς, τα ίδια τα παιδιά μας, είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Μας κυριεύει, βλέπετε, αληθινός πανικός κάθε φορά που στρέφουμε το βλέμμα μας γύρω μας και αντικρίζουμε τον κόσμο μας. Έναν κόσμο άδικο, δίχως αξίες και ιδανικά, έναν κόσμο που κάθε αξία ανθρωπισμού κοντεύει να περάσει στις προθήκες των απανταχού μουσείων. Ένα κόσμο όμως που είμαστε όλοι μας συνυπεύθυνοι, στο βαθμό που αναλογεί στον καθέναν από εμάς, που κατάντησε έτσι…

Σίγουρα πρέπει να φροντίσουμε για τη μόρφωση τους ή να τους καλύψουμε τις υλικές τους ανάγκες, όμως τίποτα από αυτά δεν θα έχει νόημα αν τους στερήσουμε την παιδικότητα τους. Θα έχουμε κάνει απλά μια τρύπα στο νερό καταστρέφοντας μια ακόμα γενιά, ακριβώς όπως κατέστρεψαν και τη δική μας οι γονείς μας και των γονιών μας οι γονείς τους και πάει λέγοντας…

Ας κοιτάξουμε λοιπόν όλοι τα παιδιά μας κατάματα κι ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι είναι εκείνο που έχουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ανάγκη. Ας τα επιτρέψουμε να παίξουν ποδόσφαιρο όσο θέλουν, να βρεθούν με τους φίλους τους, να ερωτευτούν, να χαβαλεδιάσουν. Και τότε είναι βέβαιο πως θα πάρει σάρκα και οστά  επιτέλους η ελπίδα πως θα υπάρξει μια γενιά που θα κατορθώσει ν’ αλλάξει τον κόσμο. Να τον κάνει λιγάκι πιο όμορφο, λιγάκι πιο ανθρώπινο… Φτάνει μονάχα ν’ αναλογιστούμε πόσο λάμπουν τα υπέροχα προσωπάκια τους κάθε φορά που βρίσκονται στο γήπεδο μας με τους φίλους τους και πόσο γεμάτα αισθάνονται μετά από κάθε προπόνηση ή αγώνα…

Μαντζαρίδης Στέφανος