AIOLOS F.C.

Πως να συγκρατήσεις το δάκρυ που κυλάει…

Ένα δάκρυ αποφάσισε το Σάββατο το βράδυ να κυλήσει… Προσπάθησες να το συγκρατήσεις μα ήταν αδύνατον να το τιθασέψεις… Ήταν, βλέπεις, τόσο πολύ καιρό κλεισμένο μέσα στην αγκαλιά σου, που νόμιζε πως κόντευε πια να στερέψει… Πήρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα, μάζεψε τα κουράγια του, φορτώθηκε με συναισθήματα κι άρχισε ν’ ανοίγει το παράθυρο της ψυχής του… Ένα δάκρυ ξεκινάει πάντα, βλέπεις, το ταξίδι του μέσα απ’ την ψυχή… Πήρε φόρα λοιπόν και πήδηξε έξω απ’ του ματιού σου τη ζεστασιά, είχε τόσα πολλά να πει στον κόσμο..

Μέσα στη βαλίτσα του είχε αναμνήσεις. Μνήμες και θύμισες από παλιά. Κουβαλούσε μαζί του εκείνες τις στιγμές που μάζευε όλον αυτόν τον καιρό. Και σε ταξίδεψε δυο χρόνια πίσω, εκεί στο γήπεδο των Τραχώνων. Στη μαγική εκείνη χρονιά που τα παιδιά του Παμπαιδικού μας ήταν στα Juniors και έδιναν και την ψυχή τους στο ”Μπουρλής”. Τότε που χτίστηκε το μέταλλο μιας ανίκητης ομάδας… Εκεί που μετά από έναν χαμένο τελικό, τα παιδιά όλα μαζί έπεφταν στην πισίνα δίνοντας μια υπόσχεση. Πως θα παλεύουν πάντα με κάθε ικμάδα της ψυχής τους και θα μείνουν για πάντα φίλοι αδερφικοί. Μια παρέα. Μια γροθιά τόσο σφιχτή που κανείς, μα κανένας απολύτως δε θα μπορεί ν’ ανοίξει. Και έδιναν σε όλους μας ένα μεγάλο μάθημα για το πως χτίζονται οι χαρακτήρες και οι ομάδες… Τότε κατάλαβα πως αυτή η τρελοπαρέα είναι ξεχωριστή. Και φτιαγμένη απ’ τα καλύτερα υλικά…

New Bitmap Image

Ο καιρός πέρασε. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Δυνάμωσαν. Ωρίμασαν. Με κάποια από τα παιδιά χώρισαν οι δρόμοι τους. Έμειναν όμως πάντα μια παρέα. Κάποια άλλα ήρθαν κι έγιναν αμέσως ένα. Μ’ έναν μαγικό, υπέροχο τρόπο. Λες και ήταν από την αρχή του κόσμου μια παρέα…

Και το δάκρυ της λύπης έγινε δάκρυ χαράς. Δάκρυ ευτυχίας και συγκίνησης. Και δικαίωσης. Δικαίωσης για τους κόπους αυτών των παιδιών και του προπονητή τους όλον αυτόν τον καιρό. Κόντρα σε δυσκολίες και εμπόδια. Απέναντι σε αναποδιές και ατυχίες. Που όμως δεν τους λύγισαν ποτέ! Παρά έσφιγγαν τα δόντια και συνέχιζαν μπροστά με το βλέμμα κολλημένο στο στόχο τους. Και νίκησαν…

New Bitmap Image (10)

Ναι, δεν είναι ψέμματα! Ο Δημήτρης ο Παπαγιαννακόπουλος, ο Γιάννης ο Μανουσαρίδης, ο Γιώργος ο Παπαματθαίου, ο Δημήτρης ο Λεβέντης, ο Κώστας ο Παπαματθαίου, ο Γιώργος ο Μανουσαρίδης, ο Ράφα ο Βλάχος, ο Χρήστος ο Μαντζαρίδης, ο Ραφαήλ ο Γεωργίου, ο Χρήστος ο Φιλίππου, ο Λευτέρης ο Μαθιόπουλος, ο Θοδωρής ο Φασουλάς, ο Σταμ ο Τριανταφύλλου, ο Αλέξ ο Αδαμόπουλος, ο Άλκης ο Έξαρχίδης, ο Χάρης ο Χρυσάγης, ο Θεοφάνης ο Κορωνάρχης, ο Γιάννης ο Κατσαρός, ο Νικόλας ο Σκρίνος, ο Κλεάνθης ο Αθουσάκης κι ο υπέροχος προπονητής τους, ο Δημήτρης ο Κωνσταντόπουλος  είναι πια Πρωταθλητές Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α.! Και της καρδιάς μας…

Το όνομα τους γράφτηκε πια με ανεξίτηλα γράμματα στο χρυσό βιβλίο του αγαπημένου μας Αίολου Γλυφάδας. Και στις καρδιές μας συνάμα…

New Bitmap Image (12)

Είναι τόσο σημαντικό αυτό που πέτυχαν αυτά τα υπέροχα παιδιά που το μυαλό μας δε μπορεί να το χωρέσει. Για τον σύλλογο, για τον προπονητή τους, για όλους εμάς τους γονείς. Μα πάνω απ’ όλους για τα ίδια αυτά τα παιδιά. Χωρίς να έχουν προηγούμενη εμπειρία από ένα τόσο δύσκολο πρωτάθλημα, δίχως να τους υπολογίζει κανένας, με σοβαρά προβλήματα τραυματισμών σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς κατάφεραν να πιούν το νέκταρ του θριάμβου. Μα με όπλα τη δουλειά, την πίστη στις δυνάμεις τους και την ψυχή τους. Και πάνω από οτιδήποτε άλλο με την υπέροχη τρέλα τους. Με τη μαγκιά τους…

New Bitmap Image (16)

Το δάκρυ κύλησε πια ευτυχισμένο στο μάγουλο σου. Δεν είχε πια κανέναν λόγο να είναι θλιμμένο… Κι ακολούθησε κι άλλο. Και μετά κι άλλο… Κι άλλο… Κι άλλο… Κι έγινε ένα ποτάμι χαράς που στο διάβα του σάρωνε κάθε πίκρα και κάθε θλίψη. Κι ένα ξέσπασμα γεμάτο περηφάνια για τα παιδιά αυτά. Τα παιδιά σου… Τα παιδιά μου… Τα παιδιά μας…

Τώρα πια το δάκρυ ήταν ήσυχο. Το μέλλον αυτών των παιδιών αλλά και ολάκερης της οικογένειας του Αίολου Γλυφάδας είναι ολόλαμπρο. Και ανήκει στα παιδιά που την απαρτίζουν…

Σας ευχαριστούμε για όλα ρε μάγκες!

Μαντζαρίδης Στέφανος

aiolosfc-logo

mia_omada