AIOLOS F.C.

Παρέα με τις αναμνήσεις μιας υπέροχης χρονιάς…

Άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις… Έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις, σ’ αναστατώνουν, σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε ταξιδεύουν. Σε πηγαίνουν σε μέρη που έζησες και που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή σου… Μνήμες και θύμησες μιας υπέροχης χρονιάς που έβαψε με ανεξίτηλα χρώματα το βιβλίο της ζωής σου, μπολιάζοντας με χρώματα και μελωδίες ονειρεμένες την καρδιά σου… Στιγμές που θύμιζαν αλάτι που νοστίμιζε τη σκέψη σου και κανέλα που έκανε τα όνειρα σου να διαφέρουν…

Λένε πως το ταξίδι αξίζει πολλές φορές περισσότερο ίσως κι απ’ τον τελικό προορισμό. Και τι καλύτερο απ’ το να ξετυλίξουμε παρέα το κουβάρι των αναμνήσεων μας από μια χρονιά τόσο έντονη, τόσο ζωντανή, τόσο πετυχημένη; Μια χρονιά που θα τη θυμόμαστε για πάντα…

Το πειρατικό σαλπάρει…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Όλα ξεκίνησαν ένα φθινοπωρινό απόγευμα, στις 8 του Οκτώβρη του 2016. Σα να ‘ταν χθες θυμάμαι που μαζευτήκαμε εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό στο γήπεδο μας στη Βάρη, μοιραστήκαμε στα αυτοκίνητα μας και ξεκινήσαμε για ένα ταξίδι που κανείς μας δε γνώριζε που θα κατέληγε. Ένα ταξίδι στο άγνωστο, ένα ταξίδι που τόσα είχαμε ακούσει γι αυτό, που τίποτα όμως δεν προμήνυε τι θα μας χάριζε.

13557953_866502593494544_999734792601001830_n

Πρώτος μας προορισμός ο Κουβαράς και αντίπαλος των παιδιών του Παμπαιδικού μας η τοπική ομάδα, ο Α.Ο. Κουβαρά.. Μετά από περιπλάνηση στα μονοπάτια της περιοχής, αναστροφές και παρεκκλίσεις από την αρχική μας πορεία καταφέραμε επιτέλους να φτάσουμε στον προορισμό μας, κι ας ήταν ακόμη πολύ μακριά η Ιθάκη μας… Το παιχνίδι ξεκινάει και τα παιδιά μας δίνουν μια πρώτη γεύση όλων όσων θα ακολουθούσαν συντρίβοντας την ομάδα του Κουβαρά με 0-10. Το ταξίδι μας είχε ξεκινήσει…

Την επόμενη εβδομάδα, το Σάββατο 15 Οκτωβρίου, η ομάδα μας υποδέχεται στο γήπεδο της την ομάδα της Μαρκό, την οποία και κερδίζει με το εμφαντικό 4-1, στέλνοντας το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση πως τουλάχιστον στην έδρα μας το γήπεδο πραγματικά γέρνει…

Μια βροχή μας σώζει…

Τα πρώτα ανησυχητικά μηνύματα όμως δεν αργούν να έρθουν. Θέλεις να το πεις προειδοποίηση, θέλεις να το ονομάσεις απότομη προσγείωση, το επόμενο παιχνίδι έστειλε σε όλους μας ένα μήνυμα που δυστυχώς τότε ελάχιστοι από εμάς κατάλαβαν. Ο αγώνας στο Λαύριο απέναντι στην ομάδα της Λαυρεωτικής έχει ξεκινήσει και τίποτα δεν προμήνυε όλα όσα θα ακολουθούσαν. Η ομάδα μας μπαίνει μουδιασμένα στο γήπεδο, υπεροπτικά θα ήταν η πιο ακριβής έκφραση μάλλον, επιτρέποντας στον αντίπαλο της να κυριαρχήσει σε κάθε μήκος και πλάτος του γηπέδου. Τίποτα δεν πάει καλά στην ομάδα μας, μα να που ο από μηχανής Θεός αποφασίζει να μας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Οι ουρανοί ξαφνικά ανοίγουν και μια καταρρακτώδης βροχή οδηγεί την αναμέτρηση σε ένα πρόωρο τέλος μετατρέποντας την σε μη γενόμενη…

35051955755_e322c755b6_z

Οι δυο επόμενες αναμετρήσεις μας ήταν ένα πραγματικό χαστούκι. Δυο παιχνίδια μακριά από το σπίτι μας, στο γήπεδο της Βούλας με αντίπαλο τον Άρη Βούλας και στο Λαύριο στις 29 Οκτωβρίου και στις 2 Νοεμβρίου αντίστοιχα, δυο εμφαντικές ήττες. Όταν ο διαιτητής σφύριξε για την ανάπαυλα του ημιχρόνου στη Βούλα τίποτα δε έδειχνε εκείνο που θα ακολουθούσε… Η ομάδα μας ήταν μπροστά στο σκορ με 0-1, έχανε τη μια ευκαιρία μετά την άλλη και όλα έδειχναν πως ήταν θέμα χρόνου η επικράτηση της σε άλλον έναν αγώνα. Φευ όμως, μηδένα προ του τέλους μακάριζε… Η ομάδα μας ουσιαστικά δεν εμφανίζεται ποτέ στο δεύτερο ημίχρονο, αποδεκατισμένη από τις πολλές απουσίες, ο Άρης Βούλας με τέσσερις πανομοιότυπες αντεπιθέσεις του σκοράρει ισάριθμες φορές και το μόνο που καταφέρνει τελικά η ομάδα να πετύχει ήταν ένα γκολ στις καθυστερήσεις. Τρεις μέρες μετά, μεσοβδόμαδα, νέα ήττα με κατεβασμένα τα χέρια στο Λαύριο, με 2-1 αυτή τη φορά και στον ουρανό της ομάδας μας μαζεύονται πολλά μαύρα σύννεφα για πρώτη φορά από την αρχή του πρωταθλήματος. Φθινόπωρο είχαμε άλλωστε…

Ακολουθούν δυο παιχνίδια, το πρώτο εντός έδρας με αντίπαλο την ομάδα του Π.Α.Ο. Καλυβίων και το δεύτερο στο γειτονικό γήπεδο της Βουλιαγμένης με αντίπαλο την ομάδα του Α.Ο. Βουλιαγμένης, στις 5 και στις 12 Νοεμβρίου αντίστοιχα. Η δύναμη της έδρας μας μιλάει στο πρώτο και έτσι επιστρέφουμε στις νίκες με τελικό σκορ 4-1, σ’ ένα παιχνίδι που προξένησε πραγματικά αλγεινή εντύπωση η πολύ άσχημη συμπεριφορά ενός παίκτη των Καλυβίων, συμπεριφορά που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την πολύ καλή εν γένει συμπεριφορά γονιών και παιδιών της αντιπάλου… Επόμενος προορισμός το γήπεδο της Βουλιαγμένης σ’ έναν αγώνα που τα παιδιά μας δεν κατάφεραν να νικήσουν πρωτίστως τον τραγικό αγωνιστικό χώρο, παρότι είχαν την απόλυτη κυριαρχία στον αγώνα. 0-0 το τελικό αποτέλεσμα και νέα μαύρα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους στον ουρανό της Βάρης…

Το τρένο παίρνει μπρος και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του…

19 Νοέμβρη του 2016. Όλα είναι έτοιμα για το μεγάλο τοπικό ντέρμπι ανάμεσα στην ομάδα μας και την ομάδα του Κυανού Αστέρα Βάρης. Ντέρμπι; Ποιο ντέρμπι όμως; Τα παιδιά μας ήταν καταιγιστικά σταματώντας τελικά τον δείκτη του σκορ στο εμφαντικό 8-0 γεμίζοντας μας και πάλι με αισιοδοξία για τη συνέχεια…

Ακολουθούν μονάχα νίκες, Τι νίκες δηλαδή, θρίαμβοι κανονικοί! Το τρένο του Παμπαιδικού μας πήρε μπρος και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Κανένας απολύτως δε δείχνει ικανός να το σταματήσει και έτσι από το σημείο αυτό και μέχρι το τέλος της πρώτης φάσης του πρωταθλήματος μονάχα νίκες με μεγάλα σκορ υπάρχουν για τα παιδιά μας.

34920874041_5457f6354a_z

Στις 26 Νοεμβρίου Αίολος – Α.Ο. Κουβαρά 10-0, στις 3 του Δεκέμβρη Μαρκό – Αίολος 0-3, για να ακολουθήσουν τα δυο ντέρμπι του ομίλου μας, με Άρη Βούλας και Λαυρεωτική στην έδρα μας. Δυο παιχνίδια που ή θα μετέτρεπαν την υπόθεση πρόκριση σε τυπική ιστορία από τώρα ή θα μας έμπλεκαν σε περιπέτειες… Τελικά σκορ των δυο αυτών παιχνιδιών; 4-1 με τη Λαυρεωτική στις 10 Δεκεμβρίου και μια εβδομάδα αργότερα, στις 17 του ίδιου μήνα, ένα πεντακάθαρο 3-0 απέναντι στον Άρη Βούλας σφραγίζουν πρόωρα το εισιτήριο της πρόκρισης για την επόμενη Φάση…

Απομένουν τρία μόλις παιχνίδια για να ολοκληρωθεί η 1η αυτή Φάση του πρωταθλήματος και η ομάδα μας μπαίνει φουριόζα και στην καινούρια χρονιά, με την ταχύτητα που είχε όταν αποχαιρετούσε την προηγούμενη… Νίκη εκτός έδρας στα Καλύβια με 1-2 στις 14 του Γενάρη, θρίαμβος με 5-1 επί της ομάδας του Α.Ο. Βουλιαγμένης στις 21 Ιανουαρίου και κλείσιμο της πρώτης φάσης με μια επαγγελματική νίκη με 0-2 στην έδρα του Κυανού Αστέρα Βάρης στις 28 του Γενάρη…

Η ομάδα μας είναι πια και τυπικά στην επόμενη φάση, επιτυχία ήδη τεράστια αν αναλογιστεί πως τα παιδιά αυτά έπαιζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε ένα τόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα όπως αυτό της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. Ο τελικός απολογισμός της 1ης αυτής Φάσης; 34 βαθμοί που προήλθαν από 11 νίκες, 1 ισοπαλία και μόλις 2 ήττες, 58-11 τέρματα και κατάκτηση τελικά της 2ης θέσης αφού η 1η θέση χάθηκε στις λεπτομέρειες…

Ψυχολογικές αναταράξεις…

Έξι παιχνίδια μας περίμεναν στην επόμενη Φάση. Έξι παιχνίδια που θα καθόριζαν αν μια απόλυτα επιτυχημένη χρονιά θα σταματούσε εδώ ή αν το ταξίδι στο όνειρο θα συνεχιζόταν κι άλλο… Ένας ολόκληρος μήνας χωρίς αγώνες λόγω του συστήματος του πρωταθλήματος, αγωνία για το ποιοι θα είναι οι αντίπαλοι μας, υπολογισμοί επί υπολογισμών, ασκήσεις επί χάρτου και σκληρές προπονήσεις…

Και επιτέλους η 2η Φάση ξεκινάει στις 4 Μαρτίου! Πρώτος μας αντίπαλος η ομάδα της Νίκης Δροσιάς εκτός έδρας. Καινούρια ραντεβού στο γήπεδο μας, νέοι υπολογισμοί πάνω στους χάρτες της Google μπας και ανακαλύψουμε τελικά που στην ευχή βρισκόταν το γήπεδο που θα αγωνιζόμασταν, φρέσκες αγωνίες… Μετά από περιπλάνηση πολλών λεπτών στα μαγευτικά δάση των Βορείων Προαστίων κάποια στιγμή βρίσκουμε επιτέλους το γήπεδο και το παιχνίδι ξεκινάει! Η ομάδα μας μπαίνει στη θέση του οδηγού από το πρώτο δευτερόλεπτο και έτσι η νίκη μας με 1-3 δεν εκπλήσσει κανέναν. Η ομάδα μας δείχνει τα δόντια της και στέλνει σε όλους ένα αποφασιστικό μήνυμα πως είναι αποφασισμένη για πολύ μεγάλα πράγματα… Ακολουθεί μια εξόρμηση στο γήπεδο του Γέρακα για έναν αγώνα που δεν έγινε ποτέ αφού για μια ακόμη φορά άνοιξαν οι ουρανοί μετατρέποντας τον αγωνιστικό χώρο σε πραγματική πισίνα…

34881686332_dd2f5e1527_z

Ο επόμενος αγώνας ορίστηκε στις 18 του Μάρτη, όταν και υποδεχόμαστε στην έδρα μας την ομάδα του Αχαρναϊκού. Μια ομάδα με τεράστια εμπειρία στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. που όμως δε στάθηκε ικανή να σταματήσει την ορμή της ομάδα μας. Νίκη με 3-0 και το μυαλό όλων μας βρίσκεται ήδη στον επόμενο αγώνα, στις 23 Μαρτίου, στην έδρα της Α.Ε. Γέρακα, μιας ομάδας που έμελε να σημαδέψει την πορεία της ομάδας μας για τη φετινή χρονιά. Ο αγώνας ξεκινάει, η ομάδα μας μπαίνει μουδιασμένη, φοβισμένη θα ήταν η πιο σωστή έκφραση, πετάει στα σκουπίδια ένα ολόκληρο ημίχρονο και μένει πίσω στο σκορ με 1-0. Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα μας μπαίνει μεταμορφωμένη, κλείνει τον αντίπαλο στα καρέ του, δεν καταφέρνει όμως να σκοράρει και έτσι η αναχώρηση μας από το γήπεδο του Γέρακα συνοδεύεται από δάκρυα, απογοήτευση και πολύ θυμό…

Μια από τα ίδια στον δεύτερο γύρο…

Τρία παιχνίδια απέμεναν για να μάθουμε αν το ταξίδι των παιδιών μας θα συνεχιζόταν. Η ομάδα μας έπρεπε να μαζέψει τα κομμάτια της, να ανασκουμπωθεί και να κοιτάξει μπροστά. Ήταν η καλύτερη ομάδα του Ομίλου και δε θα έπρεπε να μείνει έξω από τη συνέχεια… Ο πρώτος αγώνας του 2ου Γύρου, την Πρωταπριλιά, βρίσκει την ομάδα μας να υποδέχεται την ομάδα της Νίκης Δροσιάς και να κερδίζει με 4-0 κατεβάζοντας ταχύτητα στο 2ο ημίχρονο σεβόμενη τον αντίπαλο της και τον αντίπαλο προπονητή να δηλώνει στο τέλος του αγώνα εντυπωσιασμένος από την απόδοση και το ήθος της ομάδας μας κάνοντας μάλιστα μια προφητική δήλωση πως σήμερα η ομάδα του αντιμετώπισε τη μια από τις δυο ομάδες του μεγάλου τελικού. Πόσο δίκιο είχε τελικά…

Ακολουθεί στις 8 του Απρίλη η ρεβάνς με την ομάδα του Γέρακα. Τα παιδιά μας είναι αποφασισμένα να δείξουν ποιος είναι το ”αφεντικό” και κλείνουν τον αντίπαλο τους στα καρέ του βομβαρδίζοντας τον σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Έλα όμως που στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος… Δυο αντεπιθέσεις της ομάδας της Α.Ε. Γέρακα γράφουν το τελικό 0-2 γεμίζοντας με απογοήτευση τα παιδιά μας που εύχονται να συναντήσουν και πάλι στο δρόμο τους την ομάδα του Γέρακα για βάλουν τα πράγματα στην πραγματική τους θέση. Η δεύτερη αυτή ήττα δε χωνεύεται με τίποτα και ίσως αυτή να είναι και η αιτία που τα παιδιά μας πραγματικά χαλύβδωσαν από το σημείο αυτό και πέρα και έγιναν μια γροθιά τόσο σφιχτή που κανένας τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει…

Το τελευταίο παιχνίδι στο Μενίδι στις 29 Απριλίου απέναντι στον Αχαρναϊκό είχε καθαρά διαδικαστικό χαρακτήρα, καθώς η πολύ συμπαθής ομάδα της Νίκης Δροσιάς στάθηκε στο ύψος της παίρνοντας την ισοπαλία από τον Αχαρναϊκό σ’ ένα αδιάφορο για εκείνην παιχνίδι, φτάνοντας τη διαφορά μας από την ομάδα του Μενιδίου σε σημείο που δεν μπορούσε να καλυφθεί με το αποτέλεσμα του αγώνα που απέμενε. Ήταν ίσως το κομβικό σημείο του πρωταθλήματος καθώς κανένας δεν γνωρίζει τι θα συνέβαινε στο Μενίδι αν ο Αχαρναϊκός είχε ελπίδες πρόκρισης…

Ο Θεός Αίολος ανοίγει τον και στέλνει την ομάδα μας στον Όλυμπο…

Νοκ-άουτ αγώνες… Μια εμπειρία σκληρή, άγρια… Πρωτόγνωρη για τα παιδιά μας. Δύσκολη για τον οποιονδήποτε, πόσο μάλλον για 13χρονά παιδιά που ετοιμάζονται να τη ζήσουν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε τόσο μεγάλο πρωτάθλημα… Δοκάρι και μέσα και είσαι μέσα σε μια στιγμή στον Παράδεισο, δοκάρι και έξω και η Κόλαση σε περιμένει… Για να μπορέσει να ανταποκριθεί μια ομάδα στις απαιτήσει ενός νοκ-άουτ παιχνιδιού πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει τεράστια ψυχικά αποθέματα και η ομάδα μας απέδειξε και με το παραπάνω πως διαθέτει απεριόριστα.

Το πρώτο ραντεβού μας ήθελε να βρισκόμαστε στη Ραφήνα, στις 6 Μαΐου. Αντίπαλος μας η ομάδα της Δόξας Άνοιξης, μια ομάδα για την οποία δεν γνωρίζαμε παρά ελάχιστα πράγματα. Τα παιδιά μας όμως διέλυσαν κάθε αμφιβολία από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο του αγώνα… Μετάβαση στο γήπεδο με λεωφορείο για πρώτη φορά, κάτι που αποδείχτηκε ιδιαίτερα ευεργετικό για την ψυχολογία των παιδιών… Τελικό αποτέλεσμα 2-0 σ’ έναν αγώνα που μέσα στο γήπεδο υπήρχε μονάχα μια ομάδα και αυτό έμελε να είναι απλά το ορεκτικό για το κυρίως γεύμα που θα επακολουθούσε. Η ομάδα μας είχε πάρει πια μπρος για τα καλά και αλίμονο σε όποιον επιχειρούσε να της σταματήσει την πορεία προς τον τίτλο. Χαρακτηριστικότερη στιγμή; Μα ποια άλλη από εκείνην που όλα τα παιδιά ανεξαιρε΄τως αφιέρωσαν τη νίκη στους συμπαίκτες τους που ήταν τραυματίες…

34241924333_896629c1ae_z

Επόμενος αντίπαλος μας στον ημιτελικό της διοργάνωσης μια παλιά, καλή μας γνώριμη… Η Α.Ε. Γέρακα ήταν το μόνο πράγμα που μας χώριζε από τον μεγάλο τελικό. Οι κερκίδα του γηπέδου της Παιανίας είχε γεμίσει εκείνο το πρωινό της 14ης Μαΐου από νωρίς. Από τη μια πλευρά οι φίλαθλοι του Γέρακα, έτοιμοι για γιορτές και πανηγύρια, σίγουροι για την επιτυχία της ομάδας τους. Άλλωστε η ομάδα του Γέρακα ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τίτλο… Από την άλλη εμείς όλοι, οι γονείς και οι φίλοι των παιδιών μας. Οι άνθρωποι που ολόκληρη τη χρονιά ήμασταν δίπλα τους σε κάθε δυσκολία. Στις χαρές και στις λύπες, με παγωνιές ή με καύσωνες… Και στη μέση τα παιδιά των δυο ομάδων.

34885007102_4aa4ca02e2_z

Από το βλέμμα τους καταλάβαινες ποιος ήταν αποφασισμένος να νικήσει και να προκριθεί. Ποιος τελικά το ήθελε περισσότερο. Ο διαιτητής σφυρίζει την έναρξη και τα παιδιά της ομάδας του Γέρακα βρίσκονται αντιμέτωπα με μια πολύ σκληρή γι αυτά έκπληξη. Η ομάδα που είχαν κερδίσει δυο φορές μέσα στη χρονιά, αυτή τη φορά τους είχε ρίξει στο καναβάτσο από το πρώτο δευτερόλεπτο. Τι να πει κανείς γι αυτά τα παιδιά, για τα υπέροχα παιδιά του Αίολου; Έδωσαν και την ψυχή τους, πάλεψαν σα λιοντάρια και το ημίχρονο τους βρήκε να προηγούνται με 2-0 έχοντας μάλιστα και δοκάρι. Ήταν πια ένα βήμα μακριά από τον τελικό. Και το σημαντικότερο είχαν ήδη κερδίσει πια τη μάχη της ψυχολογίας. Κανένας στο γήπεδο δεν πίστευε πως θα άλλαζε κάτι στο δεύτερο ημίχρονο. Κι όπως και έγινε. Πανέξυπνη τακτική από την ομάδα μας, αριστοτεχνική αντιμετώπιση του αγώνα από τον προπονητή μας και το μόνο που κατάφερε να πετύχει η ομάδα του Γέρακα ήταν το γκολ της τιμής… Τελικό αποτέλεσμα 2-1 και η ομάδα μας στον μεγάλο τελικό! Μια γροθιά τα παιδιά μας πανηγυρίζουν τη μεγάλη νίκη-πρόκριση πετώντας τις φανέλες τους στην κερκίδα…

Η στέψη των πρωταθλητών…

Σάββατο 27 Μαΐου 2017. Γήπεδο Αγίας Μαρίνας στη Νέα Μάκρη. Το ρολόι έδειχνε λίγο πριν τις οχτώ το απόγευμα. Ζούμε όλοι μας ένα μεγάλο όνειρο. Η ομάδα του Παμπαιδικού του Αίολου στην πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. στέφεται πρωταθλήτρια. Τα λόγια περισσεύουν. Δίνουν τη θέση τους στα δάκρυα που κυλάνε αβίαστα στα μάγουλα μας. Δάκρυα χαράς, συγκίνησης, ευτυχίας… 

34882240472_421e57d999_z

Ο αγώνας έχει τελειώσει πριν από λίγο και ο πίνακας του σκορ έγραφε: Α.Ο. Φοίβος/Αίολος – Α.Ε. Κωστέα Γείτονα 2-0… Τα ονόματα όλων των παιδιών του Παμπαιδικού μας είχαν πια γράψει το όνομα τους με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας του συλλόγου μας. Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, κόντρα σε Θεούς και δαίμονες, ήταν οι χρυσοί πρωταθλητές! Ποιος να το φανταζόταν όταν ξεκινούσε αυτό το υπέροχο ταξίδι πριν από δέκα μήνες… Ποιος να το ‘λεγε πως αυτά τα παιδιά θα έπαιρναν το πρωτάθλημα και να μην τον έπαιρναν για αλαφροΐσκιωτο…

Σας ευχαριστούμε όλους σας παιδιά! Ευχαριστούμε coach! Ευχαριστούμε όλους εκείνους τους γονείς που ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα μας. Και που παραμέρισαν τα πάντα αφήνοντας την ομάδα να πορευτεί όπως έπρεπε. Η επιτυχία ανήκει σε όλους εσάς. Σε όλη την οικογένεια του Αίολου μας! Μα πάνω απ’ όλους και όλα ανήκει σ’ αυτά τα υπέροχα παιδιά και στον προπονητή τους!

34932962601_753857313a_z

Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς πέτυχαν αυτά τα παιδιά… Και είναι βέβαιο πως έχουν ανοίξει διάπλατα το δρόμο των επιτυχιών για την ομάδα μας. Θα έρθουν πολλές ακόμα επιτυχίες, ίσως και μεγαλύτερες. Μα σαν κι αυτή, την πρώτη, δε θα είναι καμιά…

Μαντζαρίδης Στέφανος

aiolosfc-logomia_omada