AIOLOS F.C.

Καλό σας ταξίδι, παικταράδες της Chapecoense…

Όποιος έχει μπει έστω και μια φορά στη ζωή του σ’ ένα λεωφορείο και έχει μοιραστεί το τελευταίο του τσιγάρο με τον διπλανό του φορώντας το κασκόλ της αγαπημένης του ομάδας, δεν μπορεί να κατάφερε να συγκρατήσει έστω κι ένα δάκρυ στο άκουσμα και μόνο της αεροπορικής τραγωδίας στην Κολομβία. Όποιος έχει ταξιδέψει σε σημεία που αδυνατείς να τα βρεις ακόμα και στο χάρτη μόνο και μόνο για να βρεθεί στην κερκίδα, δεν μπορεί να μην ένιωσε σα να έχασε δικούς του ανθρώπους. Όποιος έχει ξεροσταλιάσει πάνω στα τσιμέντα κάποιου γηπέδου, όποιος έχει γίνει μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο, όποιος έχει ζαλιστεί από τον καυτό ήλιο ενός κυριακάτικου μεσημεριού σε κάποιο γήπεδο, δεν μπορεί να μην έκλαψε σα μικρό παιδί…

Όποιος έχει κλωτσήσει έστω και μια φορά μια μπάλα σε κάποια αλάνα, δεν μπορεί να κοιμήθηκε καλά χθες βράδυ. Όποιος έχει αγαπήσει το αληθινό ποδόσφαιρο και όχι αυτό το πλαστικό, το γεμάτα φανταχτερά άχρηστα στολίδια που προσπαθούν εδώ και χρόνια να μας επιβάλλουν να αγαπήσουμε η FIFA και η UEFA, δεν μπορεί να μην ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του στο άκουσμα της αεροπορικής τραγωδίας στα βουνά της Κολομβίας. Όποιος έχει δώσει το χέρι του στον αντίπαλο που έπαιξε καλύτερα από αυτόν, δεν μπορεί να μην ένιωσε περήφανος για τη στάση της ATLETICO NATIONAL να ζητήσει να απονεμηθεί ο τίτλος του COPA SUDAMERICANA 2016 στους αδικοχαμένους ποδοσφαιριστές της τραγικής ομάδας από τη Βραζιλία…

TORINO (1949), MANCHESTER UNITED (1958), THE STRONGEST (1969), ALIANZA LIMA (1987), ZAMBIA’S NATIONAL TEAM (1993) και τώρα CHAPECOENSE. Ομάδες που με τις τραγωδίες που πρωταγωνίστησαν έδωσαν στο ποδόσφαιρο το αληθινό του νόημα. Αυτό που ενώνει τους ανθρώπους και δεν του χωρίζει. Αυτό που μπροστά στον θάνατο μας κάνει όλους μας να ξεχνάμε τις διαφορές μας, να γινόμαστε ένα και να πενθούμε αγκαλιά… Αυτό που σε αναγκάζει να συνειδητοποιήσεις πόσο μικροί κι ασήμαντοι είμαστε τελικά μπροστά στην αιωνιότητα…
Η εικόνα του πιτσιρικά με τη φανέλα της CHAPECOENSE να κάθεται αποσβολωμένος στις κερκίδες του γηπέδου της αγαπημένης του ομάδας προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει πως οι ήρωες που συντρόφευαν τα όνειρα του κάθε βράδυ δεν υπάρχουν πια είναι ότι πιο δυνατό έχουμε ζήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο και η εικόνα των τριών ποδοσφαιριστών της CHAPECOENSE που δεν ταξίδεψαν με το μοιραίο αεροπλάνο λόγω τραυματισμού.
Οι δυο αυτές εικόνες είναι η πραγματική εικόνα του αληθινού ποδοσφαίρου και της αγάπης που προκαλεί αυτό στους ανθρώπους…

plane-carrying-brazilian-football-team-chapecoense-crashes-in-colombia-29-nov-2016

Όλοι εμείς που λατρέψαμε το ποδόσφαιρο από τα ξημερώματα της Δευτέρας θρηνούμε. Όχι γιατί αυτοί που χάθηκαν είναι σημαντικότεροι από κάποιους άλλους, όχι μη περάσει καν απ’ το μυαλό σας αυτό… Όποιος το σκεφτεί έστω αυτό είναι βέβαιο πως δεν έχει κλωτσήσει ποτέ του μια μπάλα…
Θρηνούμε γιατί είμαστε μέλη αυτής της τόσο μεγάλης οικογένειας που λέγεται ποδόσφαιρο. Θρηνούμε γιατί ένα κομμάτι της καρδιάς μας έχει βαφτεί πια ανεξίτηλα στα χρώματα της ομάδας από τη Βραζιλία. Θρηνούμε γιατί θεωρούμε το ποδόσφαιρο ως το σημαντικότερο δευτερεύον πράγμα στη ζωή του ανθρώπου.

Καλό σας ταξίδι παικταράδες μας, θα είσαστε για πάντα πρωταθλητές κόσμου στην καρδιά μας…

Μαντζαρίδης Στέφανος

Υ.Γ. Το κείμενο έχει δημοσιευτεί από τον υπογράφοντα για πρώτη φορά στο enfo.gr