AIOLOS F.C.

Δοκάρι και…

Μια σταγόνα ιδρώτα χάραξε το μέτωπο του Νικόλα κυλώντας αργά και βασανιστικά στο μικρό του προσωπάκι και καταλήγοντας στη μπορντό φανέλα του. Η καρδιά του χτυπούσε σα τρελή. Ένιωθε τα γόνατα του να λυγίζουν μπροστά στο βάρος της στιγμής. Ήταν ανάγκη να ήταν εκείνος που θα χτυπούσε το τελευταίο και πιο κρίσιμο πέναλτι;

Τα μαγικά δεκάχρονα του Αίολου Γλυφάδας ήταν όλη τη χρονιά οι κυρίαρχοι του πρωταθλήματος. Αήττητοι, τι αήττητοι δηλαδή, ούτε ισοπαλία δεν είχαν ως τώρα, έφτασαν στον τελικό για ακόμα μια φορά. Το ρολόι σημάδευε το τελευταίο λεπτό του αγώνα, μια άτυχη στιγμή τους είχε όμως φέρει πίσω στο σκορ… Οι αντίπαλοι τους πάλευαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα με πάθος και είχαν καταφέρει να τους κρατήσουν για πρώτη φορά φέτος στο μηδέν. Και να που τώρα είχαν τη χρυσή ευκαιρία να πάνε το παιχνίδι στην παράταση.

Ήταν μια μαγική ενέργεια του Φώτη, από εκείνες που βλέπεις μονάχα στα μεγάλα ευρωπαϊκά γήπεδα. Πήρε τη μπάλα από τα δεξιά, μπήκε σα βολίδα μέσα στην περιοχή περνώντας όποιον έβρισκε μπροστά του και, τη στιγμή που ήταν έτοιμος να ισοφαρίσει, ένιωσε το σώμα του να τραντάζεται από το μαρκάρισμα του τελευταίου αμυντικού της αντίπαλης ομάδας…

Πέναλτι, φώναξαν όλοι με μια φωνή! Πέναλτι έδειξε κι ο διαιτητής του αγώνα. Και οι σφυγμοί όλων όσων βρισκόταν στο γήπεδο έπιασαν ‘’κόκκινο’’…
-Νικόλα εσύ, ακούστηκε η φωνή του κόουτς…
Κι ο Νικόλας βρέθηκε δίχως να το καταλάβει απέναντι στον αντίπαλο τερματοφύλακα… Μια στιγμή χώριζε την ευτυχία από τη δυστυχία, ένα σουτ, ένα γκολ…

Ο Νικόλας πήρε τη μπάλα στα χέρια του και την έσφιξε όσο πιο γερά μπορούσε. Την άφησε απαλά, λες και ήθελε να την καλοπιάσει, στην άσπρη βούλα και πήγε μερικά βήματα πίσω για να πάρει φόρα.
-Κάνε μου το χατίρι, σε παρακαλώ μπαλίτσα μου, μονολόγησε. Σημάδεψε την δεξιά γωνία και βάζοντας όλη του τη δύναμη την κλώτσησε.
Εκείνη έφυγε με δύναμη προς την εστία, χτύπησε πάνω στο δεξί δοκάρι και…

Ο κόσμος σκοτείνιασε μπροστά στα μάτια του Νικόλα. Η καρδιά του λες και δεν την χωρούσε πια το παιδικό στήθος του και πάλευε να βγει, να λευτερωθεί. Τα δάκρυα έτρεχαν σαν αγριεμένος χείμαρρος από τα μάτια του…
Δοκάρι και έξω!Ο Αίολος Γλυφάδας είχε χάσει το πρωτάθλημα. Και το πέναλτι το είχε χάσει εκείνος…

Ξαφνικά ένιωσε πολλά χέρια να τον αγκαλιάζουν σφιχτά. Γύρισε το βλέμμα του και ήταν όλοι τους εκεί.
-Μη στεναχωριέσαι Νικόλα, ήταν πολύ ωραίο το πέναλτι. Ήταν καθαρή ατυχία. Είμαστε μαζί σου, μαζί στα εύκολα μαζί και στα δύσκολα. Ειδικά στα δύσκολα… Τι στην ευχή, είμαστε ή δεν είμαστε μια ομάδα; Όλοι μαζί κερδίζουμε, όλοι μαζί χάνουμε, ήταν μερικά απ’ όσα λόγια των αγαπημένων του φίλων μπορούσε να ακούσει….

Τα χρόνια πέρασαν… Η ομάδα εκείνη των μικρών παιδιών με τις μπορντό φανέλες έκανε ολόκληρο τον κόσμο να παραμιλάει μαζί της. Δεν ήταν παραμύθι, δεν ήταν μια πανέμορφη ποδοσφαιρική ιστορία που βγήκε από το μυαλό κάποιου. Ήταν αλήθεια, ο Αίολος Γλυφάδας, η ομάδα από τη μικρή εκείνη γειτονιά της Αθήνας, ήταν στον τελικό του Champions League, απέναντι στη μεγάλη Liverpool… Κι ο Νικόλας ήταν εκεί, μαζί με όλα τα παιδιά της Ακαδημίας του.

Η μοίρα όμως παίζει περίεργα παιχνίδια… Το παιχνίδι ήταν πραγματικά αυτό που λέμε διαφήμιση του ποδοσφαίρου. Περίτεχνες ενέργειες από τους ποδοσφαιριστές και των δυο ομάδων, συγκλονιστικές ‘’μάχες’’ σώμα με σώμα και απαράμιλλο πάθος χαρακτήριζαν τον αγώνα μέχρι τώρα. Οι τυχεροί που κατάφεραν να βρουν μια θέση στο γήπεδο κρατούσαν την ανάσα τους απολαμβάνοντας το υπέροχο θέαμα. Το γκολ όμως δεν ερχόταν… Το ρολόι στα matrix του γηπέδου σημάδευε τις καθυστερήσεις. Όλα έδειχναν πως πηγαίνουμε για παράταση της αγωνίας… Και τότε συνέβη!

Το σφύριγμα του διαιτητή έσκισε τις καρδιές όλων. Πέναλτι για τον Αίολο! Όπως τότε…
-Νικόλα εσύ, ακούστηκε η φωνή του κόουτς…
Ο Νικόλας δεν το πίστευε.
-Όχι πάλι, γιατί Θεέ μου; Γιατί εγώ;

Έστησε τη μπάλα στην άσπρη βούλα. Όλα ήταν όπως τότε… Πήρε φόρα, σουτ και… Δοκάρι και γκολ!
Η παλιά παρέα του Αίολου Γλυφάδας είχε κατακτήσει το ‘’άγιο δισκοπότηρο’’ του ποδοσφαίρου…

Μαντζαρίδης Στέφανος

Leave a Reply