AIOLOS F.C.

Ακολουθώντας τ’ αχνάρια του πιο όμορφου παραμυθιού…

Πηδάς πάνω στο πιο μακρινό σου σύννεφο. Θέλεις να ταξιδέψεις όσο πιο μακριά γίνεται, να ονειρευτείς. Μα νιώθεις να βουλιάζεις, πως το σύννεφο σε απορροφά και φοβάσαι πως θα πέσεις. Και τότε το νιώθεις. Ένα χέρι πιάνει το δικό σου. Σε στηρίζει. Κι ύστερα έρχονται κι άλλα χέρια. Και νιώθεις και πάλι δυνατός. Και κυνηγάς τα πιο τρελά σου όνειρα σίγουρος πια πως θα τ’ αγγίξεις. Γιατί δεν είσαι πια μόνος σου. Έχεις την ομάδα στο πλάι σου να σε στηρίζει στα δύσκολα…

Τα ομορφότερα φαγητά είναι εκείνα που παντρεύονται διαφορετικές γεύσεις μεταξύ τους, αρώματα και μπαχάρια που δεν είχαν συναντηθεί ποτέ ως τη στιγμή εκείνη. Και οι πολιτισμοί στην ανθρώπινη ιστορία έκαναν βήματα προς τα εμπρός μονάχα όταν αναμίχθηκαν ο ένας με τον άλλον, όταν διαφορετικές μεταξύ τους κουλτούρες παραμέρισαν τα εμπόδια και έγιναν ένα γεννώντας κάτι καινούριο και ονειρικό που κράτησε τα καλύτερα στοιχεία από τον κάθε έναν… Είναι όμως μια διαδικασία γεμάτη αγωνία και εμπόδια. Θα δέσουν μεταξύ τους; Θα βρουν τη δύναμη να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να γίνουν ένα δίχως να χάσουν το χαρακτήρα τους; Κι αυτό που θα γεννηθεί από την ένωση τους θα είναι άξιο να σηκώσει το βάρος των δυο πολύ όμορφο συστατικών που θα το απαρτίζουν;

Στην αρχή υπήρχε στις καρδιές όλων μας φόβος. Φόβος και αγωνία για μια χρονιά γεμάτη ιδιαιτερότητες. Δυο σύνολα που έπρεπε να γίνουν ένα. Δυο παρέες που έπρεπε να ακολουθήσουν ένα κοινό μονοπάτι. Παιδιά στην καρδιά της εφηβείας τους που βαδίζουν με οδηγό το συναίσθημα και όχι απαραίτητα τη λογική, όπως άλλωστε κάθε παιδί της ηλικίας τους… Μα πολύ γρήγορα ο φόβος παραχώρησε τη θέση του σε άλλα, όμορφα συναισθήματα…

IMG_3063 2

Όταν το περασμένο καλοκαίρι οι δυο ομάδες μας, ο Φοίβος Βάρης και ο Αίολος Γλυφάδας, αποφάσιζαν να συγχωνευθούν και να κάνουν το μεγάλο άλμα χαράζοντας μια κοινή πορεία στον τόσο δύσκολο αυτό χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και των Ακαδημιών, χιλιάδες σκέψεις βασάνιζαν τον ύπνο όλων μας. Θα μπορέσουμε να γίνουμε μια ομάδα στην πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά; Τα παιδιά μας πως θα αντιμετωπίσουν αυτή τη νέα, πρωτόγνωρη για όλους μας, κατάσταση; Πως θα προχωρήσει η χρονιά; Μήπως κάνουμε ένα τεράστιο λάθος παίρνοντας μια τόσο μεγάλη απόφαση; Πως θα συμβιώσουμε στην κερκίδα με τους γονείς της άλλης ομάδας, θα ταιριάξουν τα χνώτα μας;

Δεν χρειάστηκε παρά ελάχιστος καιρός για να φύγουν ανεπιστρεπτί όλοι μας αυτοί οι ενδοιασμοί. Μέσα σε λίγες εβδομάδες όλα έμοιαζαν σα να ακολουθούσαν ένα πεπρωμένο που κάποιος, ανώτερος από εμάς, είχε σχεδιάσει μέσα στο μυαλό του… Όλες μας οι αναστολές αποτέλεσαν μια ανάμνηση και ήταν πια αδύνατον να καταλάβεις ποιος προερχόταν από πού… Μια παρέα στις προπονήσεις, μια παρέα στους αγώνες. Σιγά σιγά αρχίσαμε να βρισκόμαστε και έξω από τα γήπεδα. Αρχίσαμε να νιώθουμε ο ένας τον άλλον σα να τον γνωρίζαμε χρόνια…

Τίποτα όμως από αυτά δε θα ήταν εφικτό αν δεν υπήρχαν αυτά τα παιδιά και ο προπονητής τους… Γιατί το πραγματικά μεγάλο στοίχημα που είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε δεν ήταν άλλο από την ομάδα του Παιδικού μας. Η ομάδα, βλέπεις, αποτελούταν σχεδόν ισομερώς από τις δυο μητρικές ομάδες που γέννησαν τον Α.Ο.Φ.Α., τον Φοίβο Βάρης και τον Αίολο Γλυφάδας… Και η ομοιογένεια ήταν κάτι που έμοιαζε βουνό τότε για όλους μας. Τα παιδιά αυτά και ο προπονητής-πατέρας τους μας έδειξαν τον δρόμο. Μας πήραν απ’ το χέρι και μας έδειξαν τον τρόπο για να παραμερίσουμε κάθε ίχνος εγωισμού μας και να γίνουμε ένα σώμα, μια οικογένεια. Μας έδωσαν ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που έχουμε πάρει στις ζωές μας. Πως  τα μέλη μιας οικογένειας όταν λειτουργούν σα μια γροθιά, βάζοντας στην άκρη το εγώ τους και ανάγοντας το κοινό καλό σε τρόπο ζωής, μπορούν να πετύχουν τα πάντα.

ΜΑΧΗ ΜΑΡΑΘΩΝΑ-ΑΟΦΑ 2-3

Στο αγωνιστικό κομμάτι, τα παιδιά μας πραγματικά μάγεψαν με τις εμφανίσεις τους. Από τις ελάχιστες ομάδες του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. που έλαβαν μέρος που έπαιξαν ποδόσφαιρο, με μια επίθεση-φωτιά που βομβάρδιζε με πανέμορφα γκολ σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς τα αντίπαλα δίχτυα. Αλλά και μια άμυνα που όποια ομάδα βρισκόταν απέναντι της έπρεπε να ‘’φτύσει αίμα’’ για να καταφέρει να την προσπελάσει.

Στην πρώτη φάση του πρωταθλήματος η ομάδα μας κατάφερε να προκριθεί ως τρίτη της βαθμολογίας, έχοντας σαν τελικό απολογισμό 33 βαθμούς, 77-24 τέρματα, 10 νίκες, τρεις ισοπαλίες και μόλις τρεις ήττες. Και είμαστε βέβαιοι πως αν δεν υπήρχε το αρχικό μούδιασμα λόγω της αναπόφευκτης ανομοιογένειας, τα παιδιά μας θα έκαναν περίπατο.

Αλλά και ο απολογισμός της δεύτερης φάσης για την ομάδα μας ήταν πραγματικά εντυπωσιακός. Οι 17 βαθμοί, με 19-18 τέρματα, 5 νίκες, 2 ισοπαλίες και τρεις ήττες μπορεί να μη στάθηκαν ικανοί να χαρίσουν στα παιδιά μας το πολυπόθητο εισιτήριο για την ημιτελική φάση καθώς αυτή χάθηκε στην ισοβαθμία την τελευταία μόλις αγωνιστική, η γενικότερη όμως παρουσία τους ειδικά στη φάση αυτή και ο τρόπος που έδειξαν να διδάσκονται από τα λάθη τους αποτελούν το καλύτερο εχέγγυο για ένα λαμπρό αύριο. Το μέλλον ανήκει στα παιδιά αυτά, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο αυτό… Άλλωστε όπως είχε πει και ο Καβάφης, σημασία δεν έχει τόσο ο προορισμός σου αλλά το ίδιο το ταξίδι μέχρι να φτάσεις σ’ αυτόν… Και το δικό σας ταξίδι μάγκες του Α.Ο.Φ.Α. ήταν ένα από τα ομορφότερα που έχουν γίνει ποτέ. Ήταν γεμάτο συναισθήματα, εικόνες, αρώματα, πάθος…     

Η χρονιά που πέρασε θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μας. Και η ψυχή μας θα έχει πάντοτε κλεισμένα μέσα της όλα αυτά τα παιδιά. Σας ευχαριστούμε για όλα ρε μάγκες! Ήταν ένα αληθινό μάθημα ζωής για όλους μας…  

Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένα μικρό ευχαριστώ από όλους εμάς στα υπέροχα παιδιά μας!

Μαντζαρίδης Στέφανος